-Dziękuję że po mnie wróciłaś. - uśmiechnąłem się przyjaźnie.
-To nic wielkiego.
-Dla mnie to jest coś wspaniałego!
-Niby dlaczego? - spytała zdziwiona wadera
-Bo jeszcze nikt nie chciał mnie ratować, no może prawie nikt. Wszyscy
raczej chcieli żeby coś mnie rozszarpało. Uważają że jak tak wyglądam
to wcale nie powinienem żyć.- przez resztę drogi nie odzywaliśmy się. W
końcu dotarliśmy do jaskini.
-Eee, będziemy mieszkać w tej samej jaskini? -spytałem.
<Mrusia?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz